Mailtjes naar gene zijde

In een maatschappij waar ieder woord in het nieuws driemaal omgedraaid en verdraaid wordt is het merkwaardig dat veel mensen nog steeds denken dat hun lezer aan een half woord genoeg heeft. Mailtjes worden steeds korter, gevuld met halve woorden en een smiley.
Zo niet tussen mijn moeder en mijzelf.
Afkortingen passen nu eenmaal niet in de anecdotes die we jarenlang hebben uitgewisseld. De liefde voor het gestolen moment omgezet in een verhaaltje en deze met groot plezier naar de ander gestuurd in de wetenschap dat er herkenning zou zijn.

Wekelijkse lol in 't begin, vanaf de diagnose 'kanker' van ons beider oudertjes tot aan hun dood zelfs dagelijks. Gedeelde pret over oh-zo gewenste zwangerschap, de eerste ontdekkingen van ons als - niet meer zo jonge-  ouders en de ontwikkelingen van hun ongetwijfeld briljante kleinzoon.
Geen moment is blijven liggen, geen kans onbenut.

Dan ineens die stilte.
De verbinding verbroken.
Oudertjes weer samen aan de andere kant van de regenboog.
Daar zit ik ineens met mijn verhalen over feesten der herkenning en verwondering achter het toetsenbord. Mijn vingers vertalen het intense beleven naar Word.
Een enkele keer stuur ik het mailtje toch door.
Gewoon, om het af te leren.
Er komt geen antwoord meer, geen 'dat deden jullie ook op die leeftijd', de inbox slechts verstoord door de schok van een spammail vanuit het ouderlijk e-mailadres.


De volgende fase.
Een babysite waar hoopvolle bijna-moeders en worstelende, verliefde net-moeders samen komen om hun ervaringen te delen.
De behoefte aan doorgeven en delen is zo groot dat hier ineens mijn verhaaltjes een nieuw nestje vinden. Ik kan mijn ei weer kwijt. Opnieuw is er herkenning, zij het niet vanuit familieperspectief.
Met ieder blogje stuur ik het verhaal toch in mijn hart naar gene zijde waar ik mijn moeder verheugd hoor reageren en mijn vader trots zie glunderen.

Een tweede wonderkind later merk ik ineens dat ik klaar ben met nesteldrang en luiers.
Ik wens de lieve mama's het allerbeste en beperk mij tot de vriendenkring binnen een sociaal medium.

Dan ineens een berichtje.
Van een mama.
En nog één.
Of ze niet elders kunnen meelezen.

Och jee.
Ik ben ontroerd.
Deze lieve dames die ik nooit ontmoet heb, hebben toch vier jaar lang meegeleefd. Vier jaar lang heb ik dit medium gebruikt om berichten door te geven die ik anders nooit had kunnen sturen; dankzij hun digitaal geduld van mijn hart geen moordkuil gemaakt.

Elders schrijven.
Blogsites.
Hebbes.

Hier ga ik verder.
Verder met genieten van mijn twee trollen en mijn lief in woord en beeld.
Verder met delen.

Ik zie mijn moeder er even lekker voor gaan zitten. Ze trekt mijn vader er bij. Haar antwoord heeft ze al klaar onder de verzendknop en misschien ontvang ik die nog wel per droom.

Want die mailtjes komen toch nog aan.
Bij gene zijde.